Światłowód zbudowany jest ze specjalnego rodzaju szkła kwarcowego. Główną jego częścią jest rdzeń, który okrywa płaszcz i warstwa ochronna. Czasami rdzeń składa się z wielu włókien. Zasada działania światłowodu polega na użyciu dwóch materiałów przewodzących światło o różnych współczynnikach załamania. Współczynnik załamania w rdzeniu jest nieco wyższy niż w płaszczu. Promień świetlny przemieszcza się cały czas w rdzeniu, ponieważ następuje całkowite wewnętrzne odbicie. Promień odbija się od płaszczyzny przejścia rdzenia do płaszcza. Wokół płaszcza znajduje się izolacja ochronna. Światłowody wykonuje się zasadniczo jako jednomodowe i wielomodowe. Światłowody wielomodowe, można podzielić na dwa typy: o współczynniku skokowym i gradientowym. Najczęściej spotykane są światłowody o płynnej zmianie współczynnika załamania pomiędzy rdzeniema płaszczem, czyli gradientowe.

Łączenie światłowodów ze szkła kwarcowego odbywa się dwoma podstawowymi sposobami: zapomocą złączek mechanicznych lub za pomocą spawarki fuzyjnej. Wybór metody łączenia światłowodów w głównej mierze zależy od usługi docelowej, która ma być uruchomiona na danej linii. W przypadku połączenia komputerowego nie jest wymagana wysoka dokładność wykonania połączeńi wówczas dopuszcza się zastosowanie złączek. Natomiast w przypadku wszelkiego rodzaju usług telekomunikacyjnych na dalsze odległości wymagane są jak najmniejsze straty na połączeniach. Wymusza to dokonanie połączenia światłowodów za pomocą spawarki.

Metoda spawania światłowodów daje nam najlepsze rezultaty związane z jakością połączenia. W tym przypadku jakość wykonanego spawu zależy od jakości spawarki i procesu przygotowania spawu, ale najczęściej uzyskiwane wyniki tłumienności mieszczą się w przedziale od 0,01dB do 0,1dB.
Jest to najdoskonalsza z metod łączenia światłowodów wymagająca dużej dokładności ze strony operatora.